De lunch kregen we als kerstcadeau van Esmé en haar moeder Jolanda, van wie de pony's bij ons in pension staan. Een attent gebaar dat meer bleek te zijn dan zomaar een maaltijd. Het was een uitnodiging om eindelijk eens binnen te stappen op een plek die al decennialang deel uitmaakt van ons dagelijkse landschap. Via deze column willen we beide lieve dames daar graag voor bedanken.

Binnen was het warm en rustig. We namen plaats aan tafel en keken door het raam naar de sneeuw, die buiten alles zachter maakte. Het dorp leek even langzamer te bewegen. Geen haast, geen drukte. Alleen de lunch, het moment en een lunchplank die met zichtbaar plezier en aandacht was bereid.

De ontvangst was hartelijk, de bediening betrokken en het eten precies zoals je hoopt dat het is: verzorgd, smaakvol en eerlijk. Complimenten aan De Roskam, de kok en het personeel dit was gastvrijheid zoals gastvrijheid bedoeld is. Dat het om herhaling vraagt, spreekt eigenlijk vanzelf.

En zo bracht deze lunch een eenvoudige, maar waardevolle les. Soms hoef je niet verder te zoeken, geen nieuwe wegen in te slaan of iets groots te plannen. Soms ligt wat je nodig hebt al jaren binnen handbereik. Je hoeft alleen even stil te staan... en naar binnen te gaan.