Column 'Zo trouw als Koos'

Ze zeggen: zo trouw als een hond. Alsof dat een vergelijking is. Maar wie Koos kent, weet dat het eerder andersom is. Wij zouden zo trouw moeten zijn als hij.

Koos heeft geen agenda. Geen "druk" of "even geen tijd". Alleen mensen die er zijn of er niet zijn. En dat verschil neemt hij serieus.

Als ik thuiskom, maakt het niet uit of ik vijf minuten weg was of vijf uur. Koos begroet me alsof ik net van een wereldreis terugkeer. Zijn staart draait overuren en zijn blik zegt maar één ding: Je bent er weer.

En als ik er wel ben, maar niet echt? Telefoon in mijn hand, gedachten ergens anders. Dan komt hij rustig naast me liggen met een blik die niets verwijt, maar alles zegt. Alsof hij vraagt: Ben je er nog, of alleen met je lichaam?

Koos leeft in het nu. Niet als levensfilosofie, maar omdat hij niet anders weet. Voor hem bestaat alleen dit moment.

Wij maken het ingewikkeld. We haasten, plannen vooruit en zijn vaak al met morgen bezig terwijl vandaag nog niet voorbij is. Koos herinnert me eraan dat aandacht misschien wel de eenvoudigste vorm van liefde is. Misschien is dat ook waarom een paar minuten echte aandacht soms meer waard zijn dan een hele dag half aanwezig zijn.

Misschien is dat waarom honden zo trouw genoemd worden. Niet omdat ze ons overal volgen, maar omdat ze ons steeds weer terugbrengen naar wat echt belangrijk is: er zijn. En elke keer als Koos me aankijkt, krijg ik die les opnieuw.

Koos weet dat allang.