Loco Media Groep

We komen elkaar tegen bij de bakker, staan samen langs de lijn bij het sportveld en zitten naast elkaar in de kerkbanken. We delen het leven in al zijn facetten - van de eerste schooldag van onze kinderen tot het laatste eerbetoon bij een uitvaart.

En toch gebeurt er iets vreemds zodra de politieke arena de deuren opent.

Plotseling lijkt de nuance te verdampen. Het dorp wordt een strijdtoneel, de buurman een opponent. Woorden worden wapens, bedoeld om te framen, zieltjes te winnen of de ander retorisch buitenspel te zetten. Voor een paar zetels in een raadzaal zijn we bereid de toon te verharden, alsof winnen belangrijker is geworden dan bouwen.

Maar wat willen we eigenlijk winnen?

Natuurlijk, politiek gaat over keuzes. Het mag schuren, het móet soms zelfs schuren om tot de beste richting voor onze gemeente te komen.

Maar wanneer werd het normaal om die verschillen te vertalen naar vijandschap? In een gemeenschap als Oldebroek verdwijnen woorden niet in een anoniem debat; ze blijven hangen tussen mensen die elkaar morgen weer bij de supermarkt recht in de ogen moeten kijken.

We spreken vaak over waarden als naastenliefde, rentmeesterschap en verantwoordelijkheid. Mooie, bijna heilige woorden. Maar hoe klinken die waarden door in onze toon? Kunnen we saamhorigheid prediken terwijl we de polarisatie voeden?

Het is een paradox die wringt.

Als je er van een afstand naar kijkt, is de politieke drang naar profileren bijna absurd. Macht is tijdelijk, functies zijn vluchtig en krantenknipsels vergelen waar je bij staat.

Alles wat we vandaag zo vurig verdedigen, is over een paar jaar geschiedenis. Wat dan overblijft, is niet de uitslag van de verkiezingen, maar de manier waarop we met elkaar zijn omgegaan.

De schade die we aanrichten in de jacht op het gelijk, laat littekens na in het fundament van onze gemeente.

Polarisatie is een snelle brandstof; het geeft energie en mobiliseert de eigen achterban.

Maar bouwen aan vertrouwen is traag, geduldig werk. Het vraagt om de zelfbeheersing om niet te kiezen voor de scherpste oneliner, maar voor het volwassen gesprek.

Het vraagt om de moed om de ander niet te willen 'verslaan', maar te willen begrijpen.

Misschien is dit wel de essentie van ons samenzijn op deze ‘Oldebroekse’ postzegel op deze aarde: als het leven geen vooraf gegeven betekenis heeft, dan mogen we die betekenis zélf maken in de manier waarop we ons tot de ander verhouden.

We kunnen kiezen voor het ego, of voor de gemeenschap. Voor het gelijk, of voor de verbinding.

Laten we onszelf de eerlijke vraag durven stellen: zijn we een campagne aan het voeren, of zijn we een gemeenschap aan het vormen?

Uiteindelijk zijn we meer dan een partijnaam of een verkiezingsprogramma. We zijn buren. En buren hoef je niet te overwinnen. Die moet je simpelweg kunnen blijven aankijken, wetende dat we het samen fatsoenlijk hebben gedaan.