Eén gemeente, meer dan één identiteit
De scheiding van kerk en staat is een van de fundamenten van onze democratie. Politiek zou moeten draaien om het algemeen belang, niet om de persoonlijke geloofsovertuiging van bestuurders. Toch lijkt die scheiding de laatste tijd steeds dunner te worden.
In de gemeente Oldebroek is besloten om de regenboogvlag niet langer te hijsen en het LHBTIQ+-beleid te schrappen. Een van de argumenten die daarbij wordt aangevoerd, is dat de regenboog een symbool is dat we volgens de Bijbel van God hebben ontvangen. Het gebruik ervan voor de LHBTIQ+-gemeenschap zou daarom onchristelijk zijn. Maar zijn we daarmee niet de draad kwijt? Een politiek besluit wordt teruggedraaid omdat het niet zou passen binnen een religieuze overtuiging. Waar blijft dan de scheiding tussen kerk en staat?
Een ander veelgehoord argument is dat de regenboogvlag ons "door de strot wordt geduwd". Maar als we die redenering consequent doortrekken, geldt dat dan niet net zo goed voor het luiden van de kerkklokken op zondagochtend? Die zijn immers voor iedereen hoorbaar, ongeacht of je christen bent of niet. Ze vormen een openbare uiting van een religieuze overtuiging.
En laat ik daar duidelijk over zijn: ik heb helemaal geen moeite met die kerkklokken. Wat mij betreft blijven ze iedere zondag gewoon luiden. Het gaat mij niet om die klokken, maar om de vergelijking. We accepteren zonder problemen dat een religieuze traditie zichtbaar en hoorbaar aanwezig is in onze openbare ruimte, ook al deelt lang niet iedereen die overtuiging. Niemand hoeft zich door die kerkklokken aangesproken te voelen om ze toch te kunnen accepteren. Waarom zou dat bij een regenboogvlag ineens anders zijn?
En juist daar zit voor mij de kern. Tradities ontstaan niet vanzelf; ze ontstaan doordat we iets jarenlang blijven doen. Als de regenboogvlag jarenlang onderdeel was geweest van onze gemeente, zouden we die misschien uiteindelijk ook als traditie beschouwen. Het argument dat iets een traditie is, zegt dus weinig over de vraag of het wel of niet thuishoort in de openbare ruimte.
Onze wethouder stelde dat iedere Oldebroeker wordt vertegenwoordigd door één vlag: de vlag van Oldebroek. Eén symbool voor iedereen. Een mooie gedachte. Maar als we die lijn doortrekken, komen we op een interessante vergelijking. Er is ook één Bijbel. Toch bestaan er talloze kerken en geloofsstromingen, ieder met een eigen interpretatie en identiteit. Blijkbaar is één symbool niet altijd voldoende om iedereen zich vertegenwoordigd te laten voelen.
Dus is het dan werkelijk te veel gevraagd om één dag per jaar een regenboogvlag te hijsen? Niet om iemand iets op te leggen. Niet om van iemand te verlangen dat die zich ermee identificeert. Maar simpelweg om uit te dragen dat ook inwoners die zich identificeren als LHBTIQ+ onderdeel zijn van onze gemeenschap. Dat Oldebroek er óók voor hen is.
Want misschien is dát uiteindelijk waar inclusiviteit om draait: niet dat we allemaal hetzelfde moeten denken, geloven of zijn, maar dat er binnen dezelfde gemeenschap ruimte is voor onze verschillen.
Heb je een tip of opmerking? Mail onze redactie via [email protected].
