Waarom deze zussen al hun vrije tijd stoppen in een gratis speelboerderij voor alle kinderen

Een plek waar geen verschil is tussen arm en rijk. Geen entree en toegankelijk voor iedereen. Wat vijf jaar geleden voorzichtig begon als een droom, is na jaren van doorzetten, frustraties, tranen, enthousiasme, hoop en een flinke portie koppigheid werkelijkheid geworden

Bij goede buurman Hans, van sportcafé De Slag, doen de zussen hun verhaal. Margriet plant eerst nog even wat struiken, voordat ze aanschuift. “Maar”, zegt ze, “we denken exact hetzelfde. Dus wat Esther zegt, denkt en voelt, voel ik ook.”

Dat blijkt ook wanneer ze later samen aan tafel zitten. Ze vullen elkaar aan, slepen elkaar er doorheen en zeggen alles exact hetzelfde. Alsof ze tweeling zijn, maar dan met 16 jaar leeftijdsverschil. 

Esther: “We kopen zelfs kleding voor elkaar, want als ik een jurkje leuk vind, vraag ik meteen maar naar een tweede in exact dezelfde maat voor mijn zus.”

Dat de zussen nog door een deur kunnen is bewonderenswaardig. Ze brengen al hun vrije tijd door in de Torteltuin óf ze zijn druk in de wirwar van wetten waar ze aan moeten voldoen om open te mogen. En dat naast hun baan en gezinsleven. Allemaal vrijwillig. 

Margriet: “Ik werk in de kraamzorg en werk week op en week af en Esther is verzorgende IG in de wijkverpleegkunde en draait voornamelijk avonddiensten. En we hebben ons gezin. ”

Esther: “Ik heb vorige week een voorzichtige schatting gemaakt van mijn uren. Ik zit hier al zo’n 20 uur per week. Dan heb ik sociale media en heel veel andere zaken nog niet eens meegerekend.”

Esther: “Vijf jaar geleden lieten we al voorzichtig in de familie vallen dat we voor de allerkleinsten een plek misten, waar ze naar toe konden en veilig kunnen bewegen. Het is best raar dat je de auto moet pakken voor een plek waar kinderen kunnen spelen en moeders rustig kunnen zitten. We wilden kijken of we die plek konden realiseren.”

Drie jaar geleden maakten ze hun droom openbaar in Hoevelaken. “Er werd zo enthousiast gereageerd in het dorp, dus we dachten dat dat relatief snel gerealiseerd was.”

Ze kijken terug op het interview, drie jaar geleden, met Ely Hackman van Nijkerk Nieuws. De zussen: “Als we dat nu zien, dan denken we; wat waren we toen naïef!

We hadden al meer dan 300 handtekeningen opgehaald, iedereen om ons heen was enthousiast. We hadden al snel het terrein van voormalig zwembad De Slag in gedachten, we liepen door het hoge gras en zagen de kinderboerderij al helemaal voor ons!”

Het ‘ondernemersplan’ werd gemaakt en ze mailden hun idee naar de gemeente Nijkerk. "Dit was januari 2022", vertelt Esther. "Dat we zo’n lange adem nodig hadden, we hadden echt geen flauw idee waar we aan begonnen.”

“Ik weet eerlijk gezegd niet of we aan dit project waren begonnen als we alles van tevoren hadden geweten”, zegt Esther. “Nu loop ik hier trots rond en denk ik; het is ons toch maar mooi gelukt! Maar zo eenvoudig was het niet.”

Het enthousiasme verdween gelukkig nooit. Zelfs niet nadat ze op een inloopavond in De Stuw van de gemeente Nijkerk bijna werden uitgelachen. Ze kregen de boodschap mee dat hun plan onrealistisch was.

“Maar we gingen door, we werden van bureau naar bureau gestuurd. Van gesprek naar gesprek. Steeds waren we bij het verkeerde loket.” 

“Bij het zesde bureau werden we eindelijk geholpen.” Bureau zes was de bedenker van de pumptrackbaan. En die zei: “Waarom brengen we niet alle leeftijdsgroepen samen op dat terrein? Eindelijk iemand die meedacht." 

De gemeente Nijkerk wilde een pumptrackbaan, de Lions Hoevelaken namen initiatief voor een beweegplein en volleybalvereniging Surf Hoevelaken had oren naar een beachvolleybalterrein.

Esther: “Na een aantal gesprekken en met veel geduld zaten we dan eindelijk met alle partijen om de tekentafel" 

Dan is er ook de wet- en regelgeving. Esther schudt haar hoofd als ze eraan terugdenkt: “We zitten in drie werelden waar wet- en regelgeving -terecht- heel streng is. We hebben met kinderen, dieren en openbare ruimte wel de bonus te pakken, want dan gaat het om veiligheid, hygiëne en aansprakelijkheid.”

De zussen moesten enorm wennen aan de ambtelijke taal. “Op een gegeven moment voelde ik mij zo dom aan de gesprekstafel", vertelt Esther.

"Ik wist niet waar het over ging. Ik heb toen gevraagd of ze het in normale mensentaal wilden uitleggen. Achteraf waren ze heel blij met mijn hulpkreet. Want ze hadden zelf niet door dat zo met ons in gesprek waren.” 

“Toen hadden we geld nodig en de gemeente Nijkerk had al duidelijk gemaakt dat zij geen geld beschikbaar hadden. Gelukkig hebben zij ons geholpen met de ‘dorpendeal’. Daar zijn we de gemeente nog iedere dag dankbaar voor.

De dorpendeal is een project van de provincie Gelderland waarbij initiatiefnemers geld kunnen aanvragen voor hun project. Bij de aanvraag moesten we een rapport inleveren van wel 500 pagina’s. In het rapport moest staan wat we willen bereiken met dit park, hoe we het gaan onderhouden. Ieder detail moest op papier. En gelukkig werd het goedgekeurd. We kregen geld om te starten."

En nu staat er een kinderboerderij met speelmogelijkheden en een verkeersplein. “Overigens”, zegt Esther, “Die verkeerstuin was ons tweede plan. Maar het is mede door hulp, extra subsidie en de sponsoring van de skelters toch gelukt om dat meteen te realiseren.

Het potje is nu wel zo goed als leeg. Er is geen langdurige subsidie voor de Torteltuin. De zussen zijn daarom druk bezig om voor de toekomst sponsoren aan zich te binden en ook particulieren kunnen bijvoorbeeld een kip adopteren.

Gelukkig krijgen ze van alle kanten hulp, om nu 16 mei toch open te kunnen. Esther; “zonder mijn man Jordy, was het al helemaal niet gelukt. Ik kan nog geen schroefje boren. Maar hij staat er maar mooi weer iedere dag te bouwen.”

De hele familie is heel erg trots op de twee zussen. Maar hun grootste fan is hun vader. Margriet en Esther: “Onze vader zegt wel dat hij hier niet iedere dag komt. Maar op de camera’s die hier hangen zien we dat hij hier iedere dag even is." 

"Die man is 75 jaar, maar staat toch nog even te schoffelen in ‘zijn’ moestuin. Ondertussen vertelt hij trots aan iedereen die voorbijkomt, dat zijn dochters dit opgebouwd hebben. Het is heel ontroerend om te zien hoe geweldig hij ons project vindt.”

Beide zussen lachend: “Een pauw hebben wij niet nodig op de kinderboerderij, zo trots loopt onze vader hier rond!”

Esther: “Zondag liep ik hier in alle stilte rond. Het was prachtig weer, de vogels hoorde ik fluiten. Al die rust. Stip die zat al op zijn wortel te wachten, de geiten Billy en Kitty heten je welkom door heel hard te blèren. En straks mag iedereen daarvan genieten!  Ik liep daar met tranen in mijn ogen, alles is zoals ik me had voorgesteld. Ik ben echt verliefd op de plek en op de dieren!” 
 
Het voelt voor de zussen nog niet helemaal echt: “Alsof we in een droom lopen. We hebben ook vaak genoeg ’s nachts wakker gelegen van ons project. Maar we zijn vooral heel trots. Het is zo mooi geworden.”

Op 16 mei gaat de Torteltuin eindelijk open. Margriet: “Dat is op dezelfde dag als de Urbanmiddag hier op het park. Gelukkig hebben wij om 11.00 uur ons eigen moment, zodat de kleine kinderen, voor wie de Torteltuin bedoeld is, erbij kunnen zijn."

"We willen een korte opening", legt ze uit. "Maar het allerbelangrijkste: Wij knippen het lintje zelf door! Hier zijn we zo trots op, we hebben zo hard gewerkt. We hadden het niet zonder elkaar willen en kunnen doen.”

De zussen kijken elkaar met tranen in de ogen aan en zeggen: “Die opening? Dat moment is dan echt voor ons!”