Een ode aan ouders kan je ook een ode aan onbaatzuchtigheid, toewijding en liefde noemen. Want de meeste ouders, zeker in de zogenaamde ‘tropenjaren’, cijferen zichzelf een beetje weg. Toch gaat ieder kind en iedere ouder daarin zijn eigen weg. Opgroeien gaat in fases, en slechts heel zelden zonder hobbels. Ook die hobbels verschillen van huis tot huis en van kind tot kind. Het is niet altijd makkelijk, en de uitkomst is ook niet altijd rooskleuring. Soms moet je je kind loslaten, soms wordt je kind van je weggenomen. Soms kun je je kind niet bereiken of is het onmogelijk om elkaar wederzijds te begrijpen. Dan doet dat pijn, heel veel pijn. Juist door de liefde die je voelt is de onmacht heel moeilijk te dragen. Maar het maakt je zeker niet minder ouder.
In de gemeente Elburg is nu het initiatief van de Moedige Moeders; speciaal voor ouders van kinderen die drugs gebruiken. Een waanzinnig goed, moedig, stoer en belangrijk initiatief. Voor al die moeders, en misschien ook wel vaders, waarbij het pad door drugsgebruik hobbelig en ingewikkeld is. Hoe mooi is het dan om steun, troost en kracht te zoeken bij elkaar. Om je verhaal te kunnen doen en te weten dat je niet de enige bent. Zoek elkaar op!
Eén ding is meer dan helder. Opgroeien gaat niet vanzelf. En opvoeden is geen klus voor ouders alleen. Niet voor niets zegt een Nigeriaans spreekwoord: it takes a village to raise a child. De hele gemeenschap is nodig om kinderen te laten opgroeien. En zelfs dan is er geen garantie dat het altijd goed gaat. Soms moet je dan loslaten, dat accepteren, in liefde. Het moeilijkste wat van een ouder gevraagd kan worden. Maar ook dat doen ouders. Daarom op deze dag van de ouders deze loftuiting, deze ode aan alle ouders!
Tanja Haseloop – Amsingburgemeester