Tegelijkertijd maak ik mij toch zorgen. Want de belangrijkste inkomsten van gemeenten moeten van de Rijksoverheid komen, uit Den Haag. Moet ik meer zeggen? Ook gemeenten ervaren steeds meer onzekerheid. Langjarige afspraken worden doorbroken, eigen regie is steeds minder mogelijk, de leiband is aan de orde van de dag, zo lijkt het wel. Is het wantrouwen of gebrek aan vertrouwen? Weten ze daar in Den Haag wel wat goed voor ons is?
Gemeenten krijgen daarbij steeds vaker te maken met 'doeluitkeringen': ze worden ingezet als uitvoerder van Haags beleid. En als er geld overblijft dan moet dat netjes terug. Tot voor kort ging het om een handvol van die uitkeringen. Maar ik begrijp, dat het aantal inmiddels tot ver boven de honderd is gestegen. Met alle bijbehorende sores: aanvragen die moeten kloppen, goed gecontroleerde en geaccordeerde boekhoudinkjes met bonnetjes, declaraties en ga zo maar door. En sigaren uit eigen doos... Maar daarover misschien een andere keer.
Vreemd toch, want als mensen willen we zo graag zelf onze eigen zaken kunnen regelen. Dat motiveert ons en daar zijn we goed in! Pak ons onze eigen regie af en we gaan ons als vanzelf hulpeloos gedragen. We verhospitaliseren. Sterker nog, ik denk dat ik niet de enige ben, die weerstand voelt als een ander zegt wat ik moet doen of hoe ik moet veranderen.
Fijn dus, dat de accountant zei dat er ruimte is om tegenvallers te kunnen opvangen. Het geeft in elk geval steun voor zelfbedachte oplossingen en eigen regie!
Lyda Sneevliet