Kippen en honden in de katholieke kerk? Als het aan Frank ligt wel: ‘Iedereen mag binnenkomen’

Een dierenviering zou volgens Frank een manier kunnen zijn om mensen op een laagdrempelige manier kennis te laten maken met de kerk. Niet alleen vaste kerkgangers, maar ook gezinnen, kinderen, mantelzorgers, twijfelaars en nieuwsgierige bezoekers moeten zich welkom voelen.

“Kerk-zijn is niet alleen een viering bijwonen”, zegt Frank. “Het is ook gemeenschap vormen, luisteren, zegenen en naast mensen staan.”

Het idee komt voort uit ervaringen die Frank eerder opdeed in Gouda. Rond 4 oktober, dierendag en de feestdag van Franciscus van Assisi, werden daar dierenvieringen gehouden.

“Dan zat de kerk vol met dieren”, vertelt hij met een glimlach. “Paarden werden wel buiten gehouden.”

Wat op het eerste gezicht vooral vrolijk lijkt, heeft volgens hem ook een diepere betekenis. Zeker wanneer het gaat om bijvoorbeeld mensen met een hulphond. “Als zij naar voren komen en gezegend worden, dan raakt de hemel even de aarde.”

Volgens Frank gaat het precies daarom: mensen laten ervaren dat ze gezien worden, met hun leven zoals dat is. Niet alleen tijdens een traditionele viering, maar ook in hun dagelijkse werkelijkheid. “Het gaat om de relatie met het geloof. God heelt echt in onze kerk.”

De katholieke gemeenschap in Nunspeet is klein. De viering aan de Eperweg is iedere eerste zondag van de maand om 10.00 uur. 

Vaker lukt op dit moment niet, vooral door het tekort aan priesters. Op andere zondagen bezoeken parochianen kerken in de omgeving, zoals Vaassen of Apeldoorn.

Toch ziet Frank juist in Nunspeet kansen. “Dan maar minder vaak een viering, maar wel midden in de samenleving”, zegt hij. “We willen zichtbaar zijn en mensen uitnodigen.”

Daarbij denkt hij aan meer dan alleen de maandelijkse viering. Bijeenkomsten voor gezinnen, kinderen, mantelzorgers of andere groepen kunnen volgens hem helpen om de kerk opnieuw onderdeel te maken van het dagelijks leven in Nunspeet.

Frank merkt dat er nieuwe belangstelling is voor de katholieke kerk. Vooral jongeren lijken het geloof vaker te ontdekken. “We zien nieuwe gezichten en jonge mensen die bewust kiezen voor verdieping, houvast en geloof.”

Volgens hem past dat bij deze tijd. Jongeren krijgen dagelijks veel informatie, meningen en beelden over zich heen. Via sociale media verandert alles snel. “Dan ga je zoeken naar iets dat blijft”, zegt hij. “Iets dat groter is dan jezelf en niet morgen alweer anders is.”

Ook de lange traditie van de katholieke kerk spreekt jongeren volgens Frank aan. “Waar je ook komt, de viering is herkenbaar. Dat geeft een gevoel van verbondenheid.”

De katholieke gemeenschap telt in Nunspeet ongeveer honderd leden. Toch ziet Frank duidelijke beweging. “Ongeveer één op de vijf leden is onder de veertig jaar. En als ik kijk naar de laatste viering, zag ik vergeleken met de afgelopen jaren zeker twintig nieuwe mensen.”

Na de zomer willen drie jongens van zestien en achttien jaar het vormsel doen. Voor Frank is dat bijzonder. “Ze doen dat niet zomaar. Ze zijn nieuwsgierig en vol vuur. Dat raakt me.”

Toen Frank vier jaar geleden met zijn gezin naar Nunspeet verhuisde, zag hij een kleine en kwetsbare gemeenschap. “Je ziet vergrijzing en kerken sluiten eerder dan dat er nieuwe bijkomen. Dat deed pijn.”

Toch wil hij niet blijven hangen in zorgen over de toekomst. Hij denkt liever na over de vraag hoe de kerk opnieuw zichtbaar en levend kan worden. “Katholiek, protestants, zoekend, twijfelend of gewoon nieuwsgierig: iedereen mag binnenkomen”, zegt hij.

Wie dacht dat de katholieke kerk in Nunspeet stilletjes was verdwenen, heeft het volgens Frank mis. Aan de Eperweg brandt nog altijd licht.