Op de Veluwe zie ik het elke dag. De man in pak die strak vooruitloopt, de moeder in sportkleding die haast ademt, de jongere in zwart die doet alsof hij niet kijkt maar alles ziet. We zeggen dat kleding niets uitmaakt, maar we lezen elkaar sneller dan een appbericht. Een sneaker wordt karakter, een jurk wordt ambitie, een pet wordt oordeel.

En dan is het ineens carnaval. Dan mag alles. Dan zetten we een pruik op, trekken een mijter aan of verdwijnen achter een rode mantel met baard. We lachen, maken foto's en zeggen dat het maar voor even is. Maar stiekem denk ik: waarom voelen sommige mensen zich vrijer in een kostuum dan in hun eigen jas?

Misschien verschuilen we ons graag. Achter werk, achter stijl, achter wat hoort. Zelfs wie niets draagt zoals naturisten draagt nog altijd een idee. Want ook zonder kleding kun je jezelf verstoppen. Blijkbaar hebben we allemaal iets nodig tussen onze huid en de wereld.

Wat mij raakt is dit: onder elke outfit klopt hetzelfde verhaal. De man in pak wil ook gewoon gezien worden. De vrouw in joggingbroek draagt misschien meer zorgen dan haar tas kan houden. En ik, in mijn zorgvuldig gekozen combinatie, hoop net zo goed dat iemand mij ziet zonder etiket.

Draag wat je wilt. Speel wie je wilt. Verkleed je, trek iets uit of juist iets aan. Maar onthoud dat kleding hooguit een jas is. En onder elke jas zit geen functie, geen rol, geen kostuum maar een mens.