Aangeslagen

vanmorgen liep ik fluitend

langs een huis van rouw

een bezoekster parkeerde

ontmoette op het looppad

de bezochte en binnen

de omstrengelende armen

zag ik lichamen schokken

als versmolten in verdriet

en onmacht, radeloosheid

als onbedoeld getuige

keek ik een andere kant op

en floot niet meer

rauwe werkelijkheid is

niet in woorden te vangen

tijd heelt hier niet, verzacht

hooguit; er voor elkaar zijn,

en erbij zitten kan troosten

en delen in hulpeloosheid

een aanraking, zwijgen of

meehuilen kunnen goed doen

bij het draagbaar maken

van levenslang gemis

©Ton van Leijen